Zanim przeczytacie co napisał o sobie Filip, to powiem Wam, że cieszę się, że wchodzi na bloga, wysła mi wiadomości, ponagla, pisze komentarze i nie wstydzi się pytać. Filip jest miłym chłopcem, który wirtualnie potrafi przekazać atom pozytywnej energii. Fajnie, że jesteś :))) Dziękuję :)

Dorota Wroblewska

 Urodziłem się w Zielonej Górze. Mam dopiero 16 lat .Przez domowników nazywany "ŚWIREM" "SZAJBUSEM" lub "WARIATEM ", a przez znajomych "FIFOL".Nie mam się czym pochwalić, w kwestii edukacyjnej. Jestem obecnie na etapie przygotowywań do egzaminu gimnazjalnego. Lecz mam obsesję na punkcie tego blogu. Co 5 min muszę sprawdzić, że nie pojawił się jakiś ciekawy artykuł. Interesuję się szczególnie ŻUŻLEM ORAZ MODĄ .
Moją pasją jest również kuchnia. Gotuję w każdej chwili zawsze i wszędzie :)) W przyszłości chcę pójść w kierunku mody, mam zamiar zostać redaktorem pisma związanego z modą :)) Lecz najpierw zamieszkać W Paryżu, Dublinie lub Nowym Yorku . Gdy mam wolny czas lubię położyć się i patrzeć w moje wspaniałe, malutkie akwarium i pływające w nim mordeczki , oglądając amerykańskie seriale lub przekonuję ciocię, że nie mam zamiaru zostać lekarzem lub stomatologiem :))
 

Kinnnga, po prostu… Kinga , rocznik 90-ty. Urodziłam się i mieszkam w Krakowie. Studiuję dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jestem uzależniona od kawy, internetu i… tego bloga :). Lubię pisać. Moje artykuły były publikowane na łamach Dziennika Polskiego. Moją pasją jest moda. Próbuję swych sił pisząc właśnie o modzie do znanego internetowego serwisu dla kobiet.
Kolekcjonuję torebki i uważam, że torebek w damskiej szafie nigdy za wiele :)
Inspirują mnie podróże. Moje największe, niespełnione marzenie to Nowy Jork. Uwielbiam zwierzęta, mam dwa psy- Yorka i owczarka niemieckiego- moim zdaniem duet idealny ;)
Przez kilka lat rozwijałam umiejętności plastyczne na warsztatach. Rysowałam, malowałam, rzeźbiłam, poznawałam różne techniki. Kiedyś chciałam być architektem wnętrz, potem charakteryzatorką. Wybrałam dziennikarstwo. Wymarzone miejsce pracy? Redakcja magazynu o modzie. Wierzę, że kiedyś to marzenie się spełni. :)

Od kilku miesięcy gramy w KULTURALNY OMNIBUS.
Na swoim blogu zadaję pytania, które dotyczą mody, kultury, filmu i sztuki. Mam nadzieję, że już w poniedziałek poznamy zwycięzce.
Dzisiaj przedstawiam NIKE, która walczy o finał.

Witam,
Weronika- blogowa Nika, 22 lata, urodzona w Krakowie, zamieszkała niedaleko Szczecina. Odkąd zaczęła rozumieć słowo praca zapragnęła być projektantką mody, niestety razem z ową myślą nie narodził się talent. Pozostało jej oglądanie fashion tv i podkładanie Vogue'a pod podręcznik z historii. Pasjonatka francuskiej kuchni, psychologii i mody. Szczerze zakochana w Marylin Monroe, Audrey Hepburn i Coco Chanel. W każdej wolnej chwili czyta, gotuje, tańczy i "śpiewa".

Ukończyła warsztaty dziennikarskie i dorosła do poważnego traktowania mody. Interesuje ją wszystko, co piękne. Na dysku twardym ma ponad 400 zdjęć wystroju wnętrz i ciągle marzy o własnym domu... we Francji. Często zastanawia się dlaczego nie urodziła się Paryżanką? Marzy również o własnej bibliotece i garderobie w styl Carrie. Ukończyła warsztaty dziennikarskie, obroniła tytuł pracownika socjalnego, ale najlepiej czuła by się w redakcji...

Co robi obecnie? Zastanawia się nad nową fryzurą ;) 

Na bloga wchodzi wiele nowych osób. Jedni komentują inni czytają posty i nasze komentarze. Można powiedzieć, że nasza wirtulana "kawiarenka" rozrasta się i mamy kolejny salonik nowych gości. Chętnie byśmy Was poznali. Dlatego prośba do tych, co regularnie czytają bloga i komentują.
Niech każdy z Was napisze coś o sobie i wyśle swoje zdjęcie do PRZYJACIÓŁ BLOGA.

Opis należy wysłać po adres: dorota@mediasukces.pl

Analizując statystyki, widzę że dużo osób wchodzi na zakładkę PRZYJACIELE BLOGA i czyta kim są komentujący.
Dlatego z miłą chęcią i ciekawością poznamy osoby, które nas odwiedzają. Pozdrawiam Was i życzę miłego dnia.  Piosenka jest dla wszystkich, którzy wchodzą na bloga:)))

UWAGA ! Gramy dzisiaj o 21.00 

Olu , wszystkiego naj, radości i słońca, realizacji Twoich marzeń i spełnienia planów. Fajnie, że są tak ambitne, zdolne młode dziewczyny jak Ty, dziewczyny, które się pamięta i które czarują swoim uśmiechem i optymizmem :))))
Wszystkiego NAJ !!!!!!

Jest na blogu osoba, która często komentuje. Jego komentarze są zawsze merytoryczne, przemyślane i na poziomie. Cieszę się, że mam takich Przyjaciół bloga :)))) Piosenka jest dedykacją dla MarKa czyli Marcina. Marcin fajnie, że jesteś !!!! Miłego dnia :)

Zodiakalny Skorpion.

 Z wykształcenia Filolog Włoski & Specjalista PR & Manager Kultury.

Z zamiłowania organizatorka wszelkiego rodzaju przedsięwzięć, snowboardzistka, kolekcjonerka Vogue’a i dóbr luksusowych.

Konsekwentnie dąży do celu, którym jest rozwój umiejętności poprzez sprawdzanie się w działaniu.

Od momentu gdy wyklarowała choć trochę drogę, którą chce podążać w życiu, wie, że zawsze będzie to moda połączona z biznesem. Życie, pasje i wykształcenie połączyły ją z Italią. Pracę magisterską obroniła pisząc o Mafii Neapolitańskiej i obecności Camorry w instytucjach publicznych i społecznych Włoch. Od kilku lat pracuje na stanowisku analityka sektora mody we włoskiej placówce dyplomatycznej, a w lipcu zeszłego roku jako managerka projektantki Ewy Zwolińskiej dołączyła do projektu MINEFY stawiając sobie za cel pokazanie jak najszerszej liczbie odbiorców, że dzisiejsza moda to nie tylko produkt masowy i, że służyć powinna latami.

Często mówi: “To co dzieje się w mojej głowie można porównać do ciągłego zderzania się protonów i elektronów.”

Bywa bezkompromisowa i krytyczna, ale jak twierdzi, najczęściej w stosunku do własnej osoby. Stawia na styl i klasę, hołduje zasadzie, że nie ma rzeczy niemożliwych. Nie lubi niesłowności.

Bloga czyta regularnie analizując z uwagą wszystkie komentarze. A miotłę ze Złotego Sabatu ma do dziś.

A dlaczego napisała o sobie w trzeciej osobie? Musiała stanąć z boku, żeby przyjrzeć się sobie obiektywnie 

“Świat należy do ludzi, którzy mają odwagę marzyć i ryzykować, aby spełniać swoje marzenia. I starają się robić to jak najlepiej”. Paulo Coelho

Chcialoby sie powiedziec, czytajac wpisy pani Doroty i wszystkich Przyjaciol bloga. Jestem pod wrazeniem Waszych talentow i pasji. Tymczasem, zeby nie bylo, ze nic o sobie, mam na imie Wioleta, od 8 lat mieszkam w Stanach, za to w kazdej wolnej chwili, wpadam do Polski, a przede wszystkim do mojego rodzinnego miasta Pionki ( woj maz) ladowac akumulatory. Z zawodu jestem ekonomistka, ale od zawsze, obcowanie z ludzmi dawalo mi najwieksza radosc i tym wlasnie zajmuje sie na co dzien. Pracuje w firmie oferujacej programy miedzynarodowej wymiany studenckiej. W swojej pracy najbardziej lubie to, ze daje mi mozliwosc wspolpracy z ludzmi z calego swiata, a podrozujac, poznaje z 1 reki kulture i obyczaje ich krajow.
Tyle fantastycznych konkursow (!), a ja biernie sie przypatruje ( talentow brak:) pozostawiajac uczestnictwo osobom uzdolnionym :))) Bardzo lubie ogladac wielka mode, sama zas interesuje sie muzyka, literatura i sportem. 

Po tatusiu charakterna i uparta, po mamusi wrażliwa estetka. Z syndromem rozdwojenia jaźni mniej więcej od… przedszkola. Już wtedy postanowiłam wieść życie ‘artystki z wielką pasją’, szyjąc na babcinej maszynie ubranka dla lalek a po szkole buszując w pokoju służbowym mamy-dekoratorki. Jednocześnie z chirurgiczną precyzją zajmowałam się przeprowadzaniem sekcji co ciekawszych roślin doniczkowych, w które z upodobaniem wstrzykiwałam mikstury z mydła czy proszku do prania, obserwując co się stanie… Później okazało się, że pokochałam chemiczną miłością kwasy, zasady i mole* oraz dreszczyk emocji pojawiający się podczas rozwikływania zagadek genetycznych. Te zainteresowania z gatunku „ścisłych” sprawiły, że dorobiłam się dyplomu magistra biotechnologii. Jednak już na pierwszym roku studiów stwierdziłam, że zaniedbuję drugą połówkę mojego ‘ja’, więc szybko postarałam się o miano ‘pełnoprawnej’ projektantki wykształconej w krakowskim SAPU* a moja kolekcja dyplomowa dostała się do finału Talent Warsaw Fashion Street. Teraz? 

   Katarzyna Konkolowska, lat 28, urzędnik sądowy, zamieszkała Gryfino, nie karana.
   Pozwoliłam sobie rozpocząć moją opowieść od schematu, z którym spotykam się na co dzień. Można by rzec, że prowadzę podwójne życie. Na razie udaje mi się pogodzić zainteresowania z pracą w sądzie, choć wymaga to ode mnie nie lada energii i wysiłku.
   Urodziłam się w Gryfinie, w miasteczku niedaleko Szczecina. Podobnie jak wielu przyjaciół bloga od najmłodszych lat miałam zainteresowania artystyczne. W podstawówce prawie całe popołudnia spędzałam w domu kultury na zajęciach plastycznych. W domu ciągle oglądałam mamę, która szyła ubrania. W liceum nie widziałam nic poza zajęciami w teatrze tańca współczesnego. Później wylądowałam na Uniwersytecie Wrocławskim na wydziale prawa i administracji. We Wrocławiu zaczęłam się bardziej interesować fotografią mody i modelingiem, które wcześniej traktowałam z przymrużeniem oka. Jak się okazało w agencji SPP mój wiek był już przeszkodą, aby zająć się modelingiem zawodowo. Po studiach los rzucił mnie z powrotem do Gryfina i zaczęłam pracować w sądzie. Mimo tego uczestniczyłam w pokazach mody i projektach zdjęciowych fotografów.

Witam Pani Doroto, witam Wszystkich blogowiczów :)
Zwlekałam z przedstawieniem się, bo pisanie o sobie to chyba najtrudniejsze zadanie.
Mam na imię Ania, lat 34 (jeszcze tylko do marca!), jestem mamą 6 letniego Mateuszka. Mieszkam w Częstochowie.
Od najmłodszych lat nieustannie maluję, rysuję, projektuję, szyję, tworzę.....nic innego nie potrafię robić. Za to w kuchni mam dwie lewe ręce :))))
Zostawiłam sobie na pamiątkę moje pierwsze poważne rysunki, pierwsze samodzielnie uszyte ubrania. Jak tylko nie było mamy w domu, cichaczem podkradałam maszynę do szycia, i wprawiałam się w szyciu. Oj się działo, bo ćwiczyłam wykorzystując materiały, które mama ledwo zdobywała w tamtych czasach. A jak tak bez pytania i na żywioł :))))
Moje edukacja również poszła w artystycznym kierunku. Z wykształcenia jestem plastykiem -technikiem jubilerem i projektantem ubioru. Jubilerstwo zdradziłam na rzecz mody i w tym kierunku odnosiłam swoje pierwsze sukcesy. Brałam udział w przeróżnych pokazach, konkursach. W 1997 oraz w 2000 roku brałam udział w krajowym finale konkursu Smirnoff International Fashion Awards. A w ubiegłym roku miałam przyjemność zostać laureatką międzynarodowego konkursu - Koszulka dla Orsay "Thank God I'm a Woman".

„(...) Znamy się mało, więc może ja bym parę słów o sobie, najpierw. Urodziłem się w Małkinii w 1937 roku w lipcu. To znaczy w połowie lipca, właściwie. W drugiej połowie lipca, właściwie. Dokładnie siedemnastego lipca”*. Ten cytat przychodzi mi do głowi ilekroć mam coś opowiedzieć o sobie. Bynajmniej dlatego, że jestem szaloną fanką „Rejsu” ale dlatego, że mówienie o sobie to moja słabsza strona, o ile bywają lepsze.
Po ojcu odziedziczyłam miłość do pisania. Moim ulubionym gatunkiem jest felieton. Z roku na rok się starzeję, więc może niebawem nadejdzie ten dzień, gdy przestanę słyszeć: „(...) jesteś za młoda, by umiejętnie poruszać się w felietonie”. Co ma piernik do wiatraka? Czuję felieton. Nie wynika to z mojego wybitnego uzdolnienia. O nie. Raczej jest efektem dziesiątek i setek przeczytanych felietonów mojego ojca. Ten, jak jak tylko skończyłam 10 rok życia dawał mi swoje teksty do czytania. Później pytał: zrozumiałaś coś. Gdy mówiłam, że nie bardzo – pisał jeszcze raz, poprawiał do skutku. Oczywiście nie było tak zawsze, ale od czasu do czasu się zdarzało. Dzięki temu, w połowie szkoły średniej wiedziałam, co będę w życiu robić. Skończyłam studia dziennikarskie. Dziś to brzmi dumnie: mgr politologii, wydział dziennikarski, specjalizacja dziennikarstwo prasowe. Kto by pomyślał. Wtedy to było po prostu pisanie, pisanie, pisanie, czytanie, czytanie, czytanie.